il cuore vuoto...le coeur vide...the empty heart...หัวใจที่ว่างเปล่า

22 ธันวาคม 2550

วันสัมภาษณ์ผู้ที่สอบเข้าคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ในระบบโควต้า

 

และก็เช่นกัน เป็นงานที่สำคัญ ของเหล่าพี่เชียร์ฝึกหัด ของรุ่น40

 

วันที่ต้อง ทำงานหนักกว่างาน 2 งานที่ผ่านมา(1.40ปี อักษร ไม่หนักแต้เว่อร์ 2.แต้งพี่ ไม่หนัก เพราะไปขึ้นเวทีไม่ทัน)

งานนี้ รับน้องโควต้า สิ่งที่เหล่าพี่เชียร์ฝึกหัดต้องทำก็คือ

 

ต้อนรับน้องด้วยการพาเล่นเกมส์ต่างๆ พอเห็นท่าว่าน้องเยอะพอสมควรแล้ว พี่เชียร์ปี 2 ก็จะมารับช่วงต่อ ปี 1 ก็ต้องวิ่งงงง ไปแต่งตัว กินน้ำ กินท่า เตรียมตัวขึ้นแสตนด์ร้องเพลงเชียร์ ประมาณ 5-10 นาที เสร็จแล้วก็ต้องวิ่งงงง เบาๆ ไปขึ้นแสตนด์ ร้องเพลงเชียร์ 3 เพลง คือ แรกเราพบกัน Freshy Arts และ สววรค์อักษร แค่นั้นยังไม่พอ ต้องลงจากแสตนด์ไปล้อมน้อง แล้วก็บูมอักษร 1 รอบ ยังไม่หนำใจ เต้นEntertain อีก 1 รอบ ประมาณ 5 นาที ถึงจะเสร็จ 1 กลุ่ม

 

concept ของงานนี้คือ Aloha ออกแนวชายทะเล (รึเปล่า) มาตอนเช้า แสตนด์บาย 6 โมง แต่งหน้า ทำผมกัน ทุกคนมัดจุกบนหัวกันคนละ 5 - 6 จุก มีแต่เราผิดคอนเซปคนเดียว เพราะผมสั้นทรงนักเรียน มัดไม่ได้ เหอะๆๆๆ เสื้อสีขาว กางเกงเลสีน้ำเงิน(สำหรับแสตนด์ชั้นบน) แล้วก็กางเกงเลสีฟ้า (สำหรับแสตนด์ชั้นล่าง)

 

ตอนแรกแต่งหน้าเสร็จก็เป็นซ้อม เอน เรียกน้อง แค่นั้นแหล่ะ หน้าที่แต่งมาไม่ได้ช่วยอะไรเลย เหงื่อไคลไหลย้อย เต็มหน้าเต็มตา น้องยังไม่มาเลย เหอะๆๆ

 

รู้สึกดีเหมือนกัน ที่น้องๆไม่ค่อยเนียมอาย กล้าเล่นกับพวกเรา แต่ที่แย่ที่สุดเลยคือ แค่รอบแรก "เสียงหายคับพี่น้อง" สววรค์อักษรแบบแหบๆ แต่ รุสึกดีมาก ตอนที่เปิดเชียร์ พอน้องลืมตา ได้ยินเสียง "หู หา ว้าว" แห่งความประหลาดใจ ว่าตัวอะไรมานั่งข้างหน้า เหอะๆๆ

 

พอมารอบสอง ไม่ค่อยแหกปากเท่าไหร่ ตอนขึ้นแสตนด์เลยมีเสีนง ร้องเพลงได้(ดี) เพื่อนๆก็ร้องกันได้ดีเหมือนกัน พี่กีต้าร์ยังชมเลย ว่ารอบสองนี้ พี่กีต้าร์ขนลุก (ปวดอึ รึเปล่า)

 

แต่ที่นอยคือ รอบสอง ตอนเอ็นเตอร์เทน อีน้อง(เด็กผู้หญิง 3 คนที่ยืนข้างหน้าเรา) แมร่ง ชาวบ้านชาวช่องเขาเต้นกันไฟแลบ สิ่งดังอึกทึกครึกโครม ไปเราก็ส่งสายตาแล้ว ส่งสายตาอีก พี่กอล์ฟก็อุตส่าห์เข้าไปพูดด้วยแล้ว พวกหล่อนก็ยังยืนคุยกันหน้าตาเฉย เกิดมาไม่เคยคุยกันรึไง นี่ต้องดู เกิดมาเคยเห็นม้ายยย ที่เต้นอยู่หน้าแกเนี้ย หา!!! นอยมาก

 

เสร็จแล้ว พักตอนเที่ยงกินข้าว อยากจะนอนหลับเสียซะเหลือเกิน กินอะไรก็ไม่ลง ให้ฝนเติมหน้าให้ เธอจะแต่งซะเราเหมือนลิงเลย (ปกติก็เหมือนอยู่แล้ว) แก้มแดงเหมือนโดนตบ ตาสีฟ้าเขียว เหอะๆๆ

 

รอบนี้น้องน้อย กลับกันกลางงานไปซะหลายคน แต่ตอนเอนมันส์มาก ขอบอก

เพราะน้องน้อย แล้วน้องก็เล่นด้วยกับเรา เต้นไม่เป็น ก็พยายามเต้น เพลงก็มันส์ หนุกหนานมาก

 

เสร็จงาน

เหนื่อย!!!!!

อยากนอนเกินจะทน เหอะๆๆ

 

ปล. ดีใจจริงๆ ที่ได้มาเป็นพี่เชียร์ฝึกหัด

ปล.2 ขอบคุณเพื่อนๆคณะเชียร์ฝึกหัดรุ่น 40 ทุกคนที่ทำงานนี้ออกอย่างเต็มที่

ปล.3 ขอบคุณพี่เชียร์ทุกคนที่คอย ประสิทธิประสาทวิชา อีกปัญญาดั่งใจปอง ทำให้ เพริศแพร้วแววฟ้าธาตรี คือสามัคคีน้องพี่ปรองดอง

ปล.4 ขอบคุณพี่ปี 2 ที่มาช่วยแต่งหน้า

ปล.5 ขอบคุณพี่กอล์ฟ ที่มาช่วยเนรมิต ผมสั้นๆให้กลายเป็นทรงหนามทุเรียนมีกากเพรชได้

ปล.6 ขอบคุณน้องๆทุกคนที่มาร่วมกิจกรรม

ปล.7 ประทับใจคำพูดที่ก้อยที่บอกกับโก๊ะหมวยว่า "ถึงตายพวงหรีดแกก็ต้องเป็นประธานเชียร์รุ่น 40"

ปล.8 เสียงแหบแล้วตอนนี้

ปล.9 ขอบคุณพี่ๆทุกคนอีกครั้ง

ปล.10 ขอบคุณเพื่อนๆทุกครั้งอีกครั้ง

ปล.11 อยากให้ทุกคนอยู่ได้ตอนซัมเมอร์จัง

 

 

Je voudrais que nous nous rencontrions.

 

Et je vousdrais que nous nous aimions.

 

Seulement toi, quand est-ce que nous nous rencontrons ?

 

Je vousdrais que tu sois a cote de moi

 

Je t'attends toujours depuis longtemps.

 

Si nous nous rencontrions ?

...

Si nous nous rencontrons, je ne veux bien que t'aimer.

 

Quoi que tu sois tres loin. 

 

Quelque chose dans nos coeurs nous menent nous rencontrer.

 

Ou ou ce qui sera arrive!

 

Est-ce que je pourrais t'aimer ?

 

Je voudrais que l'on se comprenne.

 

Quelle raison ? On n'y pensera pas.

 

Je voudrais bien que on se rencontre.

 

Je sais bien que je t'aime tout mon coeur.

 

Bien que tu sois tres loin.

 

Quelque chose dans nos coeurs nous meneront nous rencontrer.

 

Ou es-tu ou qu'est-ce qui se passera ?

 

Est-ce que je pourrais t'aimer ?

 

Bien qu'on ne se rencontre pas.

 

Je t'attendrai toujours. 

Je t'aimerai bien qu'on ne se connaisse pas.

 

Pour toi qui m'emmenes mon coeur d'ailleurs.

Pour mon corps qui n'a pas le coeur car  il a ete emmene.

Pour nous

(je ne suis pas sur si tu peux rapeller cette chanson)

 

Pour moi qui t'aime toujours.

 

ยิ่งเรียน ความคิดสร้างสรรค์ยิ่งหายไป

เรารู้สึกอย่างงั้น

หมายความว่า ยิ่งเรียนแล้ว ความคิดขงเราจะยิ่งถูกตีกรอบมากขึ้น

อยู่ในความเป็นจริงมากขึ้น

ตั้งแต่ตอนประถม เวลาว่างมักเขียนการ์ตูนเป็นเรื่องๆ

แต่งเรื่องเขียนการ์ตูนได้ โดยมีแรงบรรดาลใจมากจากสิ่งต่างๆ

แต่แล้วมันก็หยุดไปตอนอยู่ ม.ปลาย

คงเพราะช่วง ม.ปลายมีเวลาว่างน่อยลงก็เป็นได้

แต่ในความเป็นจริงแล้วเวลาไม่ได้เป็นอุปสรรคเลยต่อการที่จะแต่งเรื่องสักเรื่องนึง

แต่ทำไมล่ะ...

ก็เพราะว่า

เราคิดถึงเหตุผลมากขึ้น หรือเปล่า หรือว่าเราไม่ได้คิดถึงมันเลย

ความจริงแล้วได้รับแรงบรรดาลใจจากหลายอย่างมาก

แต่กไม่สามารถแต่งเป็นเรื่องที่สมบูรณ์ได้เลย

 

ถ้าเฉพาะตัวเราเอง

เกี่ยวมั้ย

ที่จะบอกว่า

ยิ่งเรียน ก็ยิ่งขาดความคิดสร้างสรรค์

กล่าวคือ ติดอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้น

(หรือว่าติดอยู่ในโลก เมทริกซ์ หว่า)

 

อัลเบิร์ท ไอสไตน์กล่าวว่า

"จินตนาการ สำคัญกว่าความรู้"

ในสมัยยุคกลางของตะวันตกมีกลุ่ม มนุษยนิยม (Humanism)

ที่สอนให้คนอรู้จักคิดอย่างสร้างสรรค์ ออกนอกกรอบที่ศาสนาใด้ตีกรอบไว้

ดังนั้น อาจจะสรุปได้ว่า

จินตนาการหรือความคิดสร้างสรรค์นั้นสำคัญ

 

แต่จินตนาการที่ขาดความรู้

ก็เหมือน Data ที่ขาดการวิเคราะห์ ไม่สามารถเป็น Information ได้

Data คือ ข้อมูลเปล่า ที่ เหมือนการล้วงมือลงไปในเข่งผัก

เอาขึ้นมาก็มีแต่ผักใบเขียวๆที่ปะปนกัน

ไม่ได้มีการแยกขนาด ประเภท ว่าอันไหนกินได้ หรือไม่ได้ อันไหนช้ำ หรือไม่ช้ำ อันไหนเหี่ยวหรือไม่เหี่ยว

ขาดการคัดแยกให้เป็น Information

 

คนที่มีแต่จินตนาการแต่ขาดความรู้

ก็คงไม่ต่างอะไรกับคนบ้า ที่มีแต่จินตนาการเท่านั้น

แต่พอมีความรู้ ความรู้ก็จะเข้ามาตีกรอบความคิด

ดังนั้น

เราควรจะเน้นอะไรดี ระหว่างความรู้ และ จินตนาการ

 

หลังจากห่างหายไปกว่า 3 ปี

ปิดเทอมนี้เราจะเขียนนการ์ตูนเรื่องนึง

ผลพวงมาจาก ความรู้และจินตนาการ ของเราเอง

 

...

 

 

เครียด

เครียดเพราะอยากได้ A Eng. กับ Fr.

 

อังกฤษ 1 อยากได้ เอ มากกกกกกกกก เพราะว่าเป็นเหมือนวิชาพื้นฐาน ถ้าพื้นฐานยังทำไม่ได้ แล้วอนาคตไปจะทำอะไรได้...

ตอนนี้ คะแนนเก็บเต็ม 57 มีอยู่ 41.8

ไม่รวมคลาสเวิร์คอีก 5 คะแนน ซึ่งคาดว่าอาจจะได้ประมาณ 3 ซึ่งถ้ารวมแล้วจะได้

44.8 / 62

 คะแนนสอบปลายภาค Novel เต็ม 3 (21 ข้อ หาร 7 เหลือแค่ 3 คะแนน จะรีดเลือดจากปูกันรึไง)

 อาจจะได้ 2 (สูงไปมั้ย) ก็จะได้

46.8 / 65

อีก 35 คะแนนคือ คะแนนสอบปลายภาค

เราคาดว่าอยากได้ 70 อัพ ... แค่ให้ได้ 70 ก็ต้องได้ 25 คะแนน

70 นี่ก็ไม่ได้ตัดที่ A นะ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ถึงจะเป็น บี บวก ก็ไม่พอใจ

อ๊ากกกกก

 

ซ้ำร้ายยยยยย

ถ้า ฝรั่งเศสเสือกหลุดมาได้ บีบวก (ขอโทษที่หยาบคาย)

ชีวตคงเครียดจนไม่เหลืออะไรแล้ว

 

ยำไทย ขอไม่ เอฟ ก็พอ

ยำตก ขอไม่เอฟก็พอ

ฟู๊ด ขอ ซีบวกก็พอ

 

ไม่มีใครที่บืนอยู่บนฟ้า แต่ชั้นเนี้ยแหล่ะ จะยืนอยู่บนนั้นเอง

 

สอบเสร็จมานั่งเล่น โอนิมูชะ โอน ออฟ ดรีม

ทำไปได้ ล่น ดาร์ค เรียมอยู่ราวๆ 5 ชั่วโมง

(ดาร์คเรียม คือ สนามต่อสู้ ที่เป็นพื้นที่วงกลม ไม่กว้างมาก จะมีศัตรูออกมา แล้วเราต้องกำจัดให้หมดถึงจะเลื่อนให้เป็นด่านลึกกว่านั้นได้

ด่านที่ลึกกว่านั้นก็มีเหมือนกันแค่ศัตรูจะค่อยๆยากขึ้น)

เนี้ยแหล่ะ นั่งเล่นตัว ยางิว จูเบ ไปถึงด่านที่ 100 ใช้เวลา เกือบ 5 ชั่วโมง ซาบรีน่า จะเหลือ อีก 3 ตัวที่ต้องเล่นให้ครบ

เกมส์ไม่ได้บังคับนะ บังคับตัวเอง

 

ชอบเพลง ผู้ชายใจเย็น แฮะ

 

ขอบคุณสำหรับข้อความของพี่พีคคับ

พี่แจ้หายไปไหน คิดถึง

พี่กอล์ฟด้วย คิดถึง เอาบูมเล่มใหม่มาให้อ่านด้วย

ขอบคุณ ปอง ไข่มุก โย ลี บี เปิ้ล ที่ร่วมกันติวอย่างทรหดเพื่อให้ผ่านพ้นการสอบ (ขอย้ำ ผ่านการสอบ ไม่ใช่สอบผ่าน)

เคลย์มอร์แมร่งมันส์โครต (ขอโทษที่หยาบคาย) อนิเมที่มันส์ที่สุดในประวัติศาสตร์

เทอม 1 ของการเป็นนศ.ปี 1 ผ่านไปแล้ว อีกไม่กี่เดือนจะกลายเป็นรุ่นพี่...แก่ซะงั้น

 

 

"แล้วเธอยังจะรออะไร

เธอยังใจเย็นถึงไหน

ฉันใจเย็นกับเธอคงไม่ไหว

 

เธอกำลังดูใจกัน

หรือเธอแค่อยากเก็บฉันเองไว้

เธอเป็นผู้ชายใจเย็น

หรือเธอเก็บรักไว้เพื่อใคร

ไม่ได้ใจร้อนเท่าไหร่หรอกนะ

แค่ตอนนี้ฉันไม่มั่นใจ

ถ้าเธอมีคำว่ารักอยู่ข้างใน

ได้โปรดเถอะใช้มันตอนนี้เลย"

ให้ตายเถอะซาบรีน่า เราชอบ โฟร์ มด เรอะ อ๊ากกกกกก เพี้ยนไปแล้ว

 

 

 

ผู้คนมักพูดกันว่า

ไม่มีสิ่งใดกำเนิดจากความว่างเปล่า 

 

...

ทว่านั่นมันเป็นเรื่องในอดีต

...

ฟิสิกส์ในยุคปัจจุบันยืนยันแล้วว่า

ที่ไม่มีอะไรเลย

=

ภายในของห้วงสูญญากาศสัมบูรณ์นั้น

มีการค้นพบว่ายังมีสสารขนาดเล็กกระจ้อยร่อย

ที่เรียกว่าอนุภาคอยู่

 

อนุภาคนั้นสามารถแปรเปลี่ยนสภาพเป็นพลังงานได้

พลังงานนั้น บางครั้งก็พลันปรากฏ

บางครั้งก็พลันหายไปในทันที

เหมือนว่าจะขึ้นอยู่กับ

บ้าง

บ้าง

ดังนั้นจึงพูดได้ว่าบางสื่งกำเนิดจากความว่างเปล่า

ก็คือความเป็นไปได้นั่นเอง

 

อนุภาคที่ว่านี้

ไม่ได้เป็นเรื่องในทฤษฎีจากอีกฟากหนึ่งของจักรวาล

บนโลกใบนี้เอง

ก็ทีเกิดขึ้นให้เห็นเป็นเรื่องปกตื

ในแต่ละวัน

 

 

ฮิโรฮิโกะ อารากิ.  JoJo ล่าข้ามศตวรรษ part 7 Steel Ball Run เล่ม 10(90).  กรุงเทพ : บูม คอมมิกส์, 2550